กระจกเงา

ประท้วงยิว...หน้าที่เพื่อใคร?

เมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมาได้ยินคำปรารภจากพี่น้องบางท่านว่า “ประท้วงอิสราเอลไปทำไม ในเมื่อทั่วโลกเขาต่อต้านกันแล้วมันยังไม่ยอมหยุด” แน่นอนว่าคำพูดลักษณะนี้เมื่อออกไปสู่สาธารณะชนย่อมสร้างความไม่สบายใจให้กับสังคมอย่างไม่ต้องสงสัย ผมก็คงเป็นหนึ่งในจำนวนดังกล่าว...

วิธีคิดของผู้พูดคงมองจากผลที่ได้รับจากการแสดงออกในการประณามหรือต่อต้าน ซึ่งแน่นอนเมื่อพูดถึงผลก็ต้องยอมรับว่า ไม่ว่าใครหน้าไหนจะประท้วง ประณาม ต่อต้านการโจมตีของอิสราเอลต่อปาเลสไตน์เท่าใดก็ตาม ย่อมไม่ทำให้ยิวหยุดยั้งการกระทำดังกล่าวตราบใดที่ยังมีชาติมหาอำนาจให้ท้าย ยืนยักคิ้วหลิ่วตาอยู่ด้านหลัง

แต่แน่ใจหรือว่าเป้าหมายของการประท้วงนั้นคือการเรียกร้องให้ยิวหยุดยิง “เท่านั้น”? หากเป้าหมายมีเพียงเท่านี้ เมื่อเราเห็นแล้วว่าทำไปก็ไม่บรรลุเป้าหมายคำตอบคืออย่าทำดีกว่า ทำให้มีพี่น้องบางส่วนคิดไปในแนวทางนี้ แต่หากเราวางเป้าหมายอื่นไว้ควบคู่ล่ะ? ... ใช่แล้ว คำตอบอาจเปลี่ยนไป

ปัญหาคืออีกเป้าหมายที่ว่านั่นคืออะไร? ณ วันนี้คำถามที่เราต้องตอบตัวเองคือ เราทำอะไรให้พี่น้องบ้าง? การเอาใจช่วยคงน้อยไปสำหรับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น การขอดุอาอ์เพียงอย่างเดียวคงน้อยไปสำหรับบางคน หลายคนคิดถึงการแสดงออกถึงพลังของมุสลิม การประท้วง...

การประท้วงกลายเป็นคำตอบหนึ่งของการแสดงออกถึงหน้าที่มุสลิมที่มีต่ออัลลอฮฺและต่อพี่น้องของตน ดังนั้นจึงชัดเจนว่าเป้าหมายอีกอย่างที่ถูกมองข้ามคือ “การทำหน้าที่ในฐานะบ่าว และฐานะพี่น้อง” ดังนั้นเมื่อมองเป้าหมายนี้ล่ะคำตอบจะเป็นอย่างไร ทำไปแล้วได้อะไร?

ผมไม่รู้หรอกว่าคนป่าเถื่อนเหล่านั้นจะหยุดหรือไม่ แม้จะหวังอยู่ลึกๆก็ตาม แต่อย่างน้อยก็ได้ทำหน้าที่ต่ออัลลอฮฺในฐานะบ่าว และได้ทำหน้าที่ต่อชาวปาเลสไตน์ในฐานะพี่น้อง เหตุผลเท่านี้ไม่เพียงพอหรือต่อการออกนอกบ้าน?

การแสดงออกในหน้าที่ดังกล่าวนั้นไม่ได้มีเพียงการประท้วงหรอก แต่อย่างหนึ่งที่ผมแน่ใจคือ คนที่ออกไปประท้วงคงมีคำตอบให้ ถ้าถูกถามว่า “ได้ทำอะไรไปบ้าง?” ส่วนคนที่ไม่ได้ออกก็ควรเตรียมคำตอบไว้เหมือนกันว่า “ได้ทำอะไรไปแล้วบ้าง?”...